FAQ

Q: Je noemt jezelf ‘Individualist’. Wat bedoel je hier precies mee?

A: Er zijn heel veel verschillende takken van het libertarisme. Ook zijn er mensen die vinden dat er geen ‘vaste definitie’ van dat woord moet zijn om uitsluiting en ‘purisme’ te voorkomen. Daar ben ik het helemaal mee oneens maar er is weinig aan te doen. Het woord ‘libertarisme’ zegt dus niet veel meer, zeker zolang conservatief Republikeinen als Rand Paul tegenwoordig ook met het woord smijten. Ik ben anarchist in de zin dat ik de staat moreel afwijs en ik ben marktanarchist in de zin dat ik geloof dat elke vrijwillige overeenkomst tussen 2 of meerdere personen geldig is. Maar sommige anarchisten blijven ter verdediging schieten van corporaties. Ik wil mezelf onderscheiden door een woord te gebruiken dat mijn filosofie wat duidelijker maakt. Ik ben tegen elke vorm van gedwongen collectivisme. Ik ben tegen conformisme. Ik ben tegen het vereren van personen, of een kritiekloze houding jegens deze personen. Ik onderschrijf de zienswijze dat de rechten en vrijheden van het onschuldig individu op geen enkele wijze onderworpen dient te worden aan de belangen van andere individuen of groepen, inclusief naties.

***

Q: Waarom schaar je jezelf dan soms toch onder libertariers?

A: Omdat ik technisch gezien wel tot deze groep behoor, en omdat dit de communicatie makkelijker maakt.

***

Q: Ben je rechts of links?

A: Geen van beiden. Ik ben voor individuele vrijheid en tegen dwang en geweld. Zowel links als rechts zien daar wel een rol voor. Ik niet. Ik zie geen verwantschap met welke buitenanarchistische filosofie dan ook. Niet met het conservatisme of neoliberalisme. Niet met het links-liberalisme of socialisme.

***

Q: Ben je pro-kapitalisme?

A: Ik ben marktanarchist. Het woord kapitalisme is al net zo onderhevig aan verschillende definities als het woord libertarisme. Daarom zou ik het woord liever niet gebruiken. Hoe dan ook kan ik stellen dat ik de huidige vormen van de markt afwijs omdat er niets “vrij” aan is. Ook wijs ik handel af dat op enigerlei wijze hulp of bescherming krijgt van de overheid. Dit betekent dat ik het corporatisme, mercantilisme en andere economische verschijnselen afwijs waar er sprake is van samenwerking tussen het handelsleven en de overheid. Tevens wijs ik handelsverdragen af omdat regeringen en naties niets met de markt te maken behoren te hebben. Ik wijs reddingen van banken en andere private instituties af. Ik wijs centrale banken per definitie af. Ik wijs verkiezingsdonaties af van bedrijven aan politici of partijen die een rol zien voor dwang door de overheid. Ik geloof in open en onbelemmerde competitie in de markt, waardoor de consument daadwerkelijk vrije keuze zal hebben en uiteindelijk de prijzen omlaag zullen gaan.

***

Q: Hoe ben je individualist (of libertarier) geworden?

A: Ik ben voor het grootste gedeelte van mijn leven apolitiek geweest, maar had wel een vage conservatieve visie. Ik was bijvoorbeeld warm supporter van Amerika, en van sterk politieoptreden. Deze houding heb ik zelfs gehouden in mijn beginjaren als libertarier in het midden van de jaren 2000-2010, alhoewel meer op emotioneel vlak dan rationeel en moreel vlak. Ik was in het begin voorstander van de Bush oorlogen en wees elk anti-Amerikaans geluid af. Ik had overigens in 2002 veel sympathie voor Pim Fortuijn en stemde voor het eerst in mijn leven, op de LPF als protest. Het is moeilijk aan te geven waarom, en precies wanneer halverwege dat eerste decennium, maar begon opeens geïnteresseerd te raken in het werk van Ayn Rand. Ik heb haar boek “Atlas Shrugged” gelezen en herkende mezelf daar 100% in. Nu beschouwde ik mezelf als “objectivist” en als minarchist. Wat later las ik een stuk genaamd “Open Letter to Ayn Rand” van Roy Childs, jr. dat op ijzersterke wijze korte metten maakte met de tegenstrijdigheden van Ayn Rand over de noodzakelijkheid van de staat. Ik las dat Ayn Rand vrijwel nooit inhoudelijk reageerde op sterke kritiek en omdat ik dus geen antwoord zag van haar op de sterke argumenten van Childs wist ik: ik kan geen objectivist meer zijn. Ik bleef wel min of meer vasthouden aan de noodzakelijkheid van de staat, tot het werk van Stefan Molyneux de laatste restjes twijfel bij me weg nam. Ik kon de staat niet langer accepteren als noodzakelijk. Niet om morele redenen en ook niet om logische redenen. Ik was nu anarchist. Door onder andere het werk van Murray Rothbard en Gabriel Kolko is mij duidelijk geworden dat het grote bedrijfsleven garen spint bij een overheid die hindernissen in de markt legt in de vorm van regulering, importheffingen, licenties en ga zo maar door, omdat kapitaalkrachtige bedrijven hiermee veel makkelijker kunnen omgaan dan beginnende bedrijven. Zo wordt vrije competitie uitgesloten of in ieder geval enorm beperkt. Zo ben ik dus marktanarchist geworden die veel grote bedrijven, multinationals e.d. niet ziet als vrije markt entiteiten maar als cliënten van de staat.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s