De gemeenteraadsverkiezingen zitten erop, en het is duidelijk dat de LP niet succesvol genoeg was om een zetel af te dwingen.
Als reactie op een artikel op de Vrijspreker heb ik het volgende gesteld:
De uitslag is niet verrassend. Ik heb al meerdere malen gesteld dat de mentaliteit van de overgrote meerderheid collectivistisch is en dat voorlopig zal blijven. Ook stel ik altijd dat een libertarische samenleving niet zal gaan bestaan in onze huidige levensloop.
Daarom stem ik alleen om educatieve redenen, en niet om de LP aan de macht te helpen [1].Dit klinkt wellicht nihilistisch, maar ik verwacht dat de overheden zoals wij die nu kennen zullen gaan vallen voordat het libertarisme ooit echt succes zal hebben. De op geldbubbels gebaseerde economieën zullen uit elkaar spatten en wellicht zal er veel sociale onrust komen. De libertarische boodschap is belangrijk om te proberen zoveel mogelijk mensen te informeren waarom het allemaal zover is gekomen en waarom vrijheid het enige alternatief is[2].
Stemmen om macht te krijgen is een nutteloze zaak. Wie wil kapitein van de Titanic worden als het schip al tegen de ijsbergen geknald is? Het verspreiden van de boodschap is het enige dat telt[3].
Daarom moest ik ook wel lachen toen ik – na kritiek op de niet-stemmers op dit forum van LP leden – te horen kreeg dat een paar blogjes ook niets zullen uithalen.
Nee, inderdaad. Een paar blogjes niet. Maar vele blogjes van vele mensen functioneren als een massa informatie waar het libertarisme heel wat meer aan heeft dan verkiezingen om “macht” proberen te grijpen. Informatieverschaffing en educatie via libertarische principes is het enige dat kan werken op de lange termijn[4]. Water bij de wijn doen is oude wijn in nieuwe zakken en zal nooit vertrouwen scheppen. Daarom zullen bijvoorbeeld concessies t.b.v. meer macht ook nooit helpen.
Ik heb gestemd op de LP, mijn taak in de zin van politieke partijen zit erop. En nu verder met informatieverschaffing. Dat is mijn inbreng.
Wat verdere uitleg over de door mij gemaakte opmerkingen:
[1]: Door de massale propaganda en het pro-staat onderwijs is de samenleving dusdanig gehersenspoeld in de noodzakelijkheid en zelfs “goedheid” van de overheid, dat de meeste mensen zich niet eens kunnen voorstellen hoe een samenleving mogelijk zou kunnen zijn zonder een overheid. Zelfs niet zonder vele diensten die door de overheid worden beheerd (zoals zorg en onderwijs). Deze indoctrinatie doorbreken zal verschrikkelijk moeilijk zijn en een lange termijn project. Het is hierbij belangrijk om te kunnen herkennen wie in staat is te luisteren en wie niet, om verspilling van tijd en energie, en persoonlijke frustratie te voorkomen. In vele gevallen zal dit betekenen dat het verschaffen van informatie meer zal neerkomen op een monoloog. Het is zo dat vele mensen al een soort onbewuste weerzin hebben jegens gevestigde politiek. Men vindt dat het op een bepaalde manier behoort te gaan maar komt er keer op keer achter dat men verraden wordt na de gang naar het stemhokje. Dit is een bewustwordingsproces waar wij bij kunnen helpen, vooral nu we in het tijdperk van internet zijn beland, maar we moeten niet de fout maken te denken dat dit snel zal gebeuren. Het bombarderen van de leek met informatie en redenatie is daarom belangrijk. Ik stel hierbij eerlijk dat er een grote kans is dat de ‘kritieke massa’ van een bewust publiek (in de zin dat men ziet dat de overheid het probleem is en niet de oplossing), pas bereikt wordt als wij er niet meer zijn. Een libertarier moet dit, mijns inziens, kunnen accepteren.
[2]: De huidige overheden, met name in het Westen, zijn gebaseerd op wat “Westers liberalisme” wordt genoemd. Dit betekent doorgaans een mix van wat kapitalisme wordt genoemd, met een vaak royaal vangnet voor de minder bedeelden; dit alles geregeld via parlementaire democratie. In werkelijkheid is er geen sprake van kapitalisme maar van mercantilisme; een combinatie van bedrijfsleven en overheid waarbij de belangen van de haves (het gevestigde en kapitaalkrachtige bedrijfsleven) met behulp van wetten en regulering worden behartigd, vaak ten koste van de consument en zeker van de buitenlandse markt. En vooral van de minder kapitaalkrachtige concurrentie. Dit mercantilisme is bijna een soort socialisme van arm naar rijk. Denk hierbij alleen al aan het m.b.v. belastinggeld geredde bankwezen van de bailouts in Amerika; alsmede van grote corporaties als General Motors. In ruil daarvoor brengt het bedrijfsleven voordeeltjes mee voor politici (vooral heel veel geld). Een ander onderdeel van dit Westers liberalisme is een overheid die – via de geldpersen van de centrale banken – bijna oneindig kan blijven uitgeven aan door hen gewenste projecten, waaronder oorlogen en andere interventies, om op die manier uiting te kunnen geven aan hun narcistische ambities en het behouden van persoonlijke invloed en macht. Dat vele landen in diepe schulden zitten dankzij deze uitgaven is inmiddels bekend; desondanks blijft men doorgaan met uitgeven dankzij het bijdrukken van nieuw geld, of het lenen van geld (na mij de zondvloed). Dit geld is er echter in werkelijkheid niet; dit is ofwel geld dat uiteindelijk dient te worden terugbetaald (ten koste van toekomstige generaties in de vorm van meer belastingen in ruil voor steeds minder diensten, vb: participatiesamenleving), of het gedrukte geld zorgt voor massieve inflaties omdat er een overschat van is op de markt zonder dat dit vastligt aan goud. Hierbij wordt het dagelijks leven steeds duurder. Dit fiatgeld is in feite niets meer dan monopoliegeld dat “gelegitimeerd” is door de overheid zelf. Dit alles betekent uiteindelijk dat dit economische systeem zal moeten klappen, zoals een opgeblazen zeepbel uiteindelijk moet klappen, met alle gevolgen van dien. Allerlei tot op heden tot “verworven rechten” gebombardeerde privileges zullen niet meer betaalbaar zijn, en sociaal onrust zal steeds groter worden (zie o.a. Griekenland) Het is te zien aan de grote hoeveelheid demonstraties, periodes van sociale onrust en zelfs coups/revoluties (zoals in Oekraïne) dat men steeds vaker om directe of indirecte economische redenen in opstand komt.
Het is daarom mijn mening dat deze vorm van overheid naar alle waarschijnlijk zal vallen, nog voordat het libertarisme een meerderheid van bevolkingen zal hebben weten te bereiken. Het is belangrijk voor libertariers om mensen te onderwijzen hoe het zo ver heeft kunnen komen, en wat de oplossing is om het te voorkomen in de toekomst. Meer kan de libertarier in feite niet doen.
[3] Zoals ik heb uitgelegd in [2], denk ik dat de huidige vormen van overheid hun langste tijd hebben gehad. De neerwaartse spiraal is mijns inziens ingezet en weerstand zal groter worden. Willen libertariers werkelijk het roer van deze Titanic overnemen op een tijdstip dat het schip niet meer te keren is? Op het moment dat het systeem ofwel valt, ofwel maatregelen genomen moeten worden die zo pijnlijk zijn dat men de libertarier voor altijd als de grote boeman zal zien? Dat is naar mijn mening een kapitale blunder en zal het libertarisme alleen maar schade kunnen berokkenen. Het krijgen van macht in de politiek is dus contra-productief voor libertariers.
[4] Als reactie op een opmerking dat een blogje niet veel zal uitrichten (ten opzichte van wat een politieke partij zou kunnen uitrichten), stelde ik dat niet een blogje, maar wel vele blogjes wat zouden kunnen uitrichten op de lange termijn. Dat bedoel ik niet zo letterlijk. Wat ik daarmee bedoelde is informatieverschaffing. Het educatieproces. Zoals hiervoor uitgelegd, zal politieke invloed niets goed uithalen. Maar mensen onderwijzen over het falen van het systeem, is het meegeven van bagage voor de toekomst. Want dat is wat telt. Blogjes, fora, een beweging, een partij wiens doel het is te onderwijzen en ga zo maar door. Libertarisme in de spotlight zetten. Daar gaat het om. De verkiezingen hebben aangetoond dat stemmen nutteloos is als de overgrote meerderheid niet veel weet of begrijpt van het libertarisme.
